Mickey Mouse moet zich net zo gevoeld hebben, in de 'tovenaars leerling episode' van Fantasia. In the 'remake'  speelt de Turkse minister Tayyip Recep Erdogan de rol van de de weglopende bezem (gegoocheld door president Obama) die er op uit was een nieuwe setting van bondgenoten samen te stellen om een stap vooruit te zetten naar het verwerpen van het buitenlands beleid voor de 21e eeuw van de US.

De voorbijgaande Turkse leider had een sleutelrol als  VS-partner in de nieuwe wereld orde, gefundeerd op 'diplomatie in plaats van geweld'. Obama heeft verschillende malen naar hem uitgereikt. Eerst in een opvallende pelgrimsreis zijn installatie als president en meer recent om te bemiddelen in een geheim nucleare brandstofdeal met Iran. Erdogan echter had een verborgen agenda, die een groep van Turkse diplomaten recentelijk hebben gekarakteriseerd als 'Neo- Ottoman'. http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-3907460,00.html   Hij ziet kans om de grootmacht van het Midden Oosten te worden en ook nog Ruslands strategische partner in vervoer in olie en gas. Om er in te slagen, wil hij de extremisten van de regio samenbrengen met als doel om het Ottomaanse rijk te herstellen.   

"Zelfs despoten, criminelen, bendeleden en piraten hebben een specifiek gevoeligheid en volgen bepaalde specifieke moralen."  heeft Erdogan gezegd. http://www.tehrantimes.com/index_View.asp?code=221654  Erdogan die eerst een bondgenoot was van Israel maakt een beschuldiging van piraterij en oorlogsmisdaden, tegen Israel. Hij heeft gezworen dat 'Koerdische rebellen die een autonomie zoeken van hun eigen staat, zullen verdrinken in hun eigen bloed'. http://www.thenational.ae/apps/pbcs.dll/article?AID=/20100621/FOREIGN/706209887/1135  Klaarblijkelijk interpreteerde Erdogan de expressie van aanhankelijkheid op 'Turkse goodwill'  als een uitnodiging om te zeggen wat hij maar wilde.

De publiekelijke Turkse omhelzing van de Hamas - die de Europese Unie als een terroristenorganisatie kenmerkt -  heeft de traditionele VS bondgenoten en relaties met Egypte en Saudi Arabie ondermijnd. De grootste verliezer zou de PA kunnen zijn en zijn leider Mahmoud Abbas. Na een jaar van vooruitgang voor de Obama Administrations Midden Oosten-politiek en na vijf jaar de belofte van George W. Bush’s voor een Palestijnse Staat, is de macht van Abbas tot kniehoogte afgesneden toen Obama zich gebogen heeft over de eisen van Turkije aangaande Gaza. Het Witte huis heeft verklaard na de Flotilla-debacle (nederlandse vertaald: algemene mislukking) dat Israels' blokkade van Gaza onhoudbaar is en veranderd moet worden. Het Witte huis heeft aangekondigd een nieuwe vier honder miljoen hulppakketten te sturen die de Hamas zal helpen weer tot leven te komen. Middels een rapport heeft Abbas (een aantal dagen later tijdens een bezoek aan het Witte huis)  gesmeekt om de Gaza-blokkade niet op te heffen (die door de Bush Administratie was gesponsord) nadat Hamas scherpschutters in juni 2007 de beveiligingsmensen van Abbas hadden afgeslacht in de Gaza-coup, in een poging om de Hamas binnen te brengen met geweld 'in verzoening' met de Palestijnse Autoriteiten. http://www.haaretz.com/news/diplomacy-defense/obama-sets-date-for-netanyahu-meeting-after-talks-delayed-by-gaza-flotilla-1.297279

De Obama-samenvoeging van ontkenning en chaos hebben veroorzaakt dat de VS-bondgenoten over de hele wereld nu op zichzelf staan en dat de vijanden van de VS weg kunnen komen met een heleboel meer als dan dat ze ooit hebben gedroomd een jaar geleden. Toen Obama proclameerde tijdens de U.N.- Generale Vergadering in september 2009 ' dat geen volk of natie kan of ook maar een ander volk of natie zou moeten proberen te domineren',  herrinnerde hij het publiek aan de impressie van Robin Williams'  1970 Nightclub van Jimmy Carter geadresseerd aan de wereld op de avond van WO III:  "That is all, good night, you are on your own".   (Vertaald: " Dit is alles, goedenacht, je moet het nu alleen doen, je staat alleen.")

***

Met de VS  'schijnbaar toegewijd'  aan de algemene strategische terugtrekking, is de rest van de wereld begonnen aan een wilde drang naar positie, in een voorafgaande US-gedomineerde wereld. Iedereen die macht wilde (of macht gehad heeft) van Pyongyang tot Ankara, heeft mogelijkheid gezien op het realiseren van hun lang sluimerende ambitie, die gefrustreerd zijn door de tientallen jaren van de koude oorlog en twintig jaar van Amerikaanse overheersing. als een zaak van zelfbescherming hebben hun buren geen keuze gehad dan mee te doen in het gevecht.  die tijdens de tientallen jaren van de koude oorlog en de andere twintig jaar van US-overheersing, geen andere keus hadden dan mee te gaan met de grote massa.

Iran hoopt de "Shi'itische maan" te commanderen, de echte moslims omarmend van Hezbolla in Libanon tot Hazara in Afganistan. Turkije wil opkomen voor zijn oude overheersing over de regio, terwijl de ster-ogige Islamieten van Erdogans' Overheersende Gerechtigheid en Ontwikkelings-Partij, bekend als de AKP, dromen van een nieuwe Kalifaat. Rusland wil de Verenigde Staten(US) verzwakken.

"Amerika heeft nu geen invloed, want het doet nu niets," vertelde de Syrische President  Bashar al-Assad aan de Italiaanse dagelijkse La Repubblica laatste maand. De Verenigde staten moet je niet bezig houden, je moet ze vervangen. De Syrische leider zei: "Het is meer een zaak van het gewaar worden van een feit dat America en Europa gefaald hebben de problemen van de wereld op te lossen. " Dit falen leidt noodzakelijkerwijs tot het alternatief: een geo-strategische kaart die Syrie, Turkije, Iran en Rusland, in een gemeenschappelijke politiek, infrastructuur en belang samenbrengt. Het neemt de vorm aan van één gebied dat vijf zeeën verenigt: De  Mediteriaanse- , de Caspische - en de Zwarte Zee en de Arabische Golf en de Rode zee."
http://www.tabletmag.com/news-and-politics/36751/syriana/

Assads' inschatting is niet helemaal juist. Turkije, Iran en Rusland zijn het alleen maar eens over de VS. Ze concurreren met elkaar in de post-hobbesiaanse Verenigde Staten de oorlog van 'allen tegen allen'. Erdogan van Turkije sponsorde de Gaza-blokkade om de Hamas een meer Turks tintje te geven in plaats van de originele Iraanse afkomst. Turkije heeft afgestemd met Iran, in een open strijd met onsamenhangende pogingen van Washington om het regiem van Teheran te isoleren maar met één oog in de richting van het leiderschap van  Iran voor het leiderschap van de moslimwereld.

Assad spot terecht met de verwarring en zwakte in het hart van het Amerikaanse buitenlandse beleid. Als presidentskandidaat  zette Obama zijn ruime talent voor overreding in actie om aspirant-supporters te overtuigen (met onverenigbare standpunten) dat hij aan hun kant stond. Ondanks de uitgebreide rapportage van de anti-Israel sentiment onder zijn vrienden en politieke entourage tijdens de zomer van 2008, heeft Obama de goedkeuring van de New Republic Martin Peretz, de Harvard hoogleraar in de rechtsgeleerdheid Alan Dershowitz, Elie Weisel (en andere Amerikaanse Joodse beroemdheden die graag met hun inzet voor de veiligheid van Israel adverteren) weten te winnen.

De methoden die zo goed werkten als presidentskandidaat hebben nu veroorzaakt dat de VS in een trapsgewijze reeks van catastrophes op een diplomatiek dieptepunt is gekomen, die niet meer gezien is sinds de Carter-regering. Wat ook de tekortkomingen van de regering-Bush-en waren, de wereld  respecteerde de VS met schoorvoetend respect. In de twee jaar dat Obama aan de macht is, is Obama is uitgegroeid tot een figuur van verbazing en minachting. Op elk gebied van vreemdelingenbeleid - Midden Oosten, nucleare proliferatie, contacten met de Russen, het Koreaanse schiereiland, de betrekkingen met Japan, het beheer van Latijns-Amerika (ooit de stabiele pijlers van de Amerikaanse buitenlandse politiek) zijn aan het wegsmelten.

Ondertussen is Obama's image aangetast. Zijn regeringspopulariteit onder de Arabieren http://www.danielpipes.org/blog/2010/05/obama-headway-arabic-speaking-muslims stortte het afgelopen jaar in. Het Britse en de Continentale  media portretteerde hem als een bij;  Der Spiegel, Germany’s arbiter of liberal opinion, hebben Obama gelijkgesteld met de Jimmy Carter van de 21e eeuw.  http://www.spiegel.de/international/germany/0,1518,701279,00.html

Eén probleem is dat het Witte huis werkt zoals een hoofdkwartier voor het organiseren van campagnes in plaats van dat het werkt als een presidentschap. Het werkt als een soort  'spin'. Alle communicatielijnen gaan rechtstreeks naar de persvoorlichter. Overlappende en conflicterende verantwoordelijkheden in overvloed. Of het nu gaat over de politiek van het Midden Oosten uitgaande van Dennis Ross, George Mitchell,  Hillary Clinton of Rahm Emanuel, wanneer dan ook, is afhankelijk van aanwezige perslekken en het humeur, van de president. En bovenop al deze chaos is daar Obama's bovennatuurlijke vertrouwen dat hij bijna iedereen ervan kan overtuigen dat hij 'bijna alles kan doen'.

Israel, die graag loyaal wil blijven aan de VS en haar bondgenoten  http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=5,0,0,0" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" height="18" width="18, is gedeeltelijk in een bijzonder moeilijke positie. Ondanks zijn twijfels, heeft Prime Minister Benjamin Netanyahu toch getekend voor de twee fundamentele eisen van de nieuwe Amerikaanse paradigma voor het Midden-Oosten: aanvaarding van een 'Twee-staten-oplossing'  en het bevriezen van  settlements. De Obama-administration heeft de loyaliteit van Netanyahu terugbetaald in maart, door een diplomatieke nepcrisis in gang te zetten over een zonebeslissing in een  kleine woonwijk in Oost Jeruzalem (waar nooit Arabieren geleefd hebben) en dat elk concept voor vredesovereenkomsten wordt toebedeeld aan Israel. Het Witte huis wilde dat Israel als tegenprestatie meer toegaf bij verdere vredesonderhandelingen. Het meest alarmerdende voor Israel is dat het akkoord dat in 2004 met president George W. Bush was gesloten (met de toenmalige premier Ariel Sharon) hiermee aan de kant geschoven werd. In dit document staat dat Israel eenzijdig Gaza evacueerd in ruil voor Amerikaanse flexibiliteit op de groei van de Westelijke Jordaanoever. Sharon's stafchef Dov Weisglass zette deze overeenkomst om in schriftelijke stukken die inmiddels openbaar zijn gemaakt. http://www.jmcc.org/Documentsandmaps.aspx?id=697

Om nog een beschuldiging hieraan toe te voegen: in maart stuurde het Witte Huis generaal David Petraeus om de senaat op de hoogte te brengen van het feit dat Israel faalt in het bewerkstelligen van vrede met de Palestijnen en dat Israel hiermee de hele situatie in het Midden Oosten voor de Verenigde staten niet gemakkelijker maakte. Toen Netanyahu naar Washington afreisde om Obama te ontmoeten, werd hij behandeld als een dictator van een bananenrepubliek door een 'achterdeurs-behandeling', zonder enige publiek 'statement' of een fotosessie. http://www.theyeshivaworld.com/article.php?p=52517

 De Obama-administration beloonde zijn meest loyale en coöperatieve bondgenoot door de vredesbesprekingen te saboteren, Israel blamerend voor het falen van de eigen (VS) politiek en het vernederen van haar politieke leider. Al deze acties zouden voldoende moeten zijn om te zorgen dat  Israel in een diplomatiek isolement zou komen te staan. De combinatie van al deze omstandigheden heeft Israel inderdaad in een zeer zwakke internationale positie gebracht. Israel is een passieve waarnemer geworden bij de sloop van haar eigen Internationale reputatie, in de hoop dat het verweer van haar vrienden in de Verenigde Staten de  publieke vijandigheid administratie zou keren.

***

Zo schadelijk als de diplomatieke crisis was voor de positie van Israel, de verwoestende klap kwam op 28 mei 2010. Het weekend van het incident met de Mavi Marmara http://www.tabletmag.com/tag/gaza-flotilla/  toen de VS haar stemrecht gebruikte tegen Israel op de 'U.N. review conference' met het 'Non-Proliferation Verdrag'. Hiermee verbraken ze decennia van een precedent. De VS stemde voor een verklaring waarin van Israel  werd geëist dat Israel zich zou aansluiten bij de  NPT, wat zou betekenen dat Israel  haar nucleaire arsenaal zou  moeten overhandigen.

Deze actie - ondanks de urgente protesten van Prime Minister Netanyahu - markeerde de eerste expliciete afwijzing van het recht van Israel om zich te verdedigen, volgens de regering van de VS. Israels politiek van nucleaire ambiguïteit - het niet bevestigen noch ontkennen van nucleaire wapens - was het idee van de VS en niet een Israelisch idee, om maar even mee te beginnen. Prime Minister Golda Meir adopteerde nucleaire ambiguïteit in 1969 onder de regering van President Richard Nixon, die niet wilde dat Israel haar verworven wapens openlijk tentoon zou stellen. Elke regering is altijd van hetzelfde principe uitgegaan. Israel heeft zich altijd netjes aan de regels gehouden. Zonder voorafgaande aankondiging en geen enkele vorm van overleg heeft de Obama Administration een fundamenteel principe van de Amerikaans-Israelische betrekkingen omver geworpen met het oog op Arabische regeringen (om hen tevreden te stellen) bij de Verenigde Naties.

Netanyahu’s kantoor noemde het  NPT-document  "Een document met ernstige tekortkomingen  en hypocriet." Hij voegde hier aan toe " Het licht Israel uit in het Midden Oosten.  Het enige land dat een democratie is en ook het enige land dat met vernietiging wordt bedreigd ." In de hele resolutie wordt Iran niet genoemd die vol op nucleaire wapens ontwikkeld en dreigt (toegezegd heeft) Israel van de kaart te vegen."

Misschien is wel het meest verbazingwekkende eigenschap van de zaak dat de Obama Administratie niet alleen gestemd heeft tegen Israel op grond van een existentieel probleem, maar vervolgens in het openbaar openlijk haar eigen standpunt verstootte op dezelfde dag. Aan het eind van de dag  hebben Obama en de 'National Security Advisor' James L. Jones afzonderlijke verklaringen vrijgegeven waarin zij de VN-resolutie die zij had goedgekeurd, diezelfde ochtend  'betreurde'. Jones: "De VS zullen geen conferentie of acties toestaan die de nationale veiligheid van Israel in gevaar zouden kunnen brengen. We zullen niet accepteren dat Israel alleen komt te staan of onrealistische verwachtingen poneren. De positie van de VS aangaande de vrede in het  Midden-Oosten en veiligheid blijft ongewijzigd, met inbegrip van haar onwankelbare toewijding aan de veiligheid van Israel."

Hij vervolgde: "Uit respect voor Israel, betreurt de VS de beslissing om alleen maar de staat Israel uit te lichten in de Midden-Oosten-sectie van het NPT-document." Als het Witte huis de resolutie betreurde, waarom stem je dan voor zo'n resolutie?  Probeerde de State Department iets uit te leggen of misschien wel de verwarring te ontknopen?  The Washington Times quoted een senior van 'State Department official' : "We hebben hard gevochten om deze tekst te laten verwijderen uit het officiële document, maar de State Department heeft met een keihard 'nee' gestemd."  Aan te kondigen dat de Verenigde Staten hebben gevochten en verloren over deze 'anti-Israel-taal' is een verklaring dat de Verenigde Staten haar Alliantie met Israel onderworpen heeft aan een meerderheid van stemmen bij de Verenigde Naties.

Gelijkertijd meldde 'the Washington Times'  dat de State Department had verteld dat 'Prime Minister Benjamin Netanyahu ondubbelzinnige garanties heeft gekregen van Obama voor het voortbestaan van de staat Israel en het behoud van strategische vaardigheden. Deze garanties omvatten een aanzienlijke verbetering in de geschiedenis van de Verenigde Staten en Israel in de betrokkenheid en in de lijn van de strategische inzichten. " Er is geen enkele latere melding heeft gemaakt van deze 'historische toezeggingen'. Dit zou in kunnen houden dat deze toezeggingen zich mogelijk bevinden in dezelfde prullenbak als de documenten van Weisglass letters en de "nucleaire ambiguïteit" houding.

Obama lijkt te geloven dat hij kan bouwen op de support van de Moslim-wereld door te stemmen voor een anti-Israel U.N.-resolutie, terwijl hij tegelijkertijd de Joodse Amerikaanse bevolking probeert gerust te stellen dat hij 'achter hen staat'. Rahm Emanuel is samen met de adviseur voor het Midden-Oosten, Dennis Ross, al twee keer in de wielen gereden toen hij een groep rabbijnen bij elkaar wilde brengen met het doel om een gesprek van 'hart tot hart' op gang te brengen. Dit was op privé-basis. De incidenten hebben Emanuel zover gebracht dat hij afstand genomen heeft van zijn baas. http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/northamerica/7837686/Rahm-Emanuel-expected-to-quit-White-House.html   Een onlangs gerucht vermeld (overigens ontkent door het Witte Huis) dat al deze verwikkelingen Rahm Emanuel  heeft doen aftreden halverwege zijn termijn . http://www.foxnews.com/politics/2010/06/21/report-rahm-emanuel-quit-obama-idealism/

***

Net zo verbijsterend zijn Obama's inspanningen om de vijandige partijen te paaien in de islamitische wereld. Om Mahmoud Abbas te versterken, provoseerde Obama een storm van protest door de liberale joodse supporters. Op het hoogtepunt van zijn problemen met de Amerikaanse Joodse gemeenschap,  gooide Obama  Abbas (spreekwoordelijk) 'onder de bus'  om de Turkse leider Erdogan te paaien, die  Hamas omarmd om zijn Islamitische politieke basis. Deze is jaren gevoed op 'nootachtige anti-Amerikaanse spanningsloos propaganda'. Wall Street Journal editor Robert L. Pollock vertelde recent   van een gesprek in 2006 met de Turkse leider, waarin hij Erdogan vroeg geruchten te weerleggen dat er door  Amerikaanse soldaten organen werden  geoogst van Iraakse gevangenen. Erdogan weigerde dat te doen. "Deze dingen gebeuren in de wereld. Als het niet in Iraq gebeurd, dan gebeurd het wel ergens anders in de wereld" was de reactie van Erdogan.  http://online.wsj.com/article/SB10001424052748704875604575281392195250402.html

Erdogan is een ongewone soort van 'poster-boy' voor de bescherming van de mensenrechten. Tijdens de afgelopen twee decennia hebben Turkse veiligheidstroepen  naar schatting 40.000 leden van de Koerdische minderheid in het land gedood. http://news.bbc.co.uk/2/hi/world/europe/10359237.stm 

Nadat Koerdische militanten deze week enkele Turkse soldaten hadden vermoord, zwoor Erdogan dat de Koerdische vrijheidsstrijders zouden 'verdrinken in hun eigen bloed'. Zo'n 1.500 Koerdische leiders (inclusief de burgemeesters van enkele honderden Koerdische meerderheid steden) zijn momenteel  opgepakt door de Turkse overheid.

In zijn thuisland oefent Erdogan zijn macht uit in een monsterachtig geteisterde wereld van paranoïde politiek. Erdogan islamistische AKP beschuldigd seculiere instellingen van het uitbroeden van een enorme samenzwering genaamd "Ergenekon" gericht op het opleggen militair bewind. Meer dan 4.300 militaire officieren, journalisten, ambtenaren en andere pilaren van de Turkse civiele samenleving  worden beschuldigd van lugubere en vaak ongelooflijke misdaden. Seculiere Turken beweren dat de massa-arrestaties zijn bedoeld om Turkije om te vormen tot een islamitische staat. De Verenigde Staten heeft haar mond gehouden over het interne beleid van haar Islamitische vrienden in Ankara. http://www.foreignpolicy.com/articles/2010/02/25/whats_really_behind_turkeys_coup_arrests

Erdogan's overtuiging dat hij een vrijbrief had om te doen wat hij deed, is duidelijk niet alleen maar een fantasie van de verbeelding van de Turkse leider, maar het product van een nauwere betrekkingen tussen de twee mannen. Obama's 'high-profile hulpverlening' aan de Islamitische wereld begon in april 2009 met een bijeenkomst in een stadhuis in Turkije, waar het Amerikaanse buitenlands beleid beargumenteerde dat de 'gematigde' versie van de politieke islam zoals daar naar voren kwam, een brug  zou kunnen slaan tussen de Verenigde Staten en moslims over de hele wereld. Obama's afhankelijkheid van de Turkse leider groeide het jaar daarop en de Amerikaanse president bevond zich verweven met Erdogan en de Braziliaanse president Luiz Inácio Lula da Silva in een regeling om het verrijkte uranium van Iran te controleren. Obama was zo gefixeerd op 'het betrokken zijn'  op  Iran en Syrië dat  het Turkije's alliantie (met vijandige regimes in Teheran en Damascus) een gouden kans leek. Het moet een rode vlag zijn geweest  over de extremistische karakter van de regering-Erdogan.

Als Iran in mei 2010 ingestemd met een Turkse Braziliaans-plan om meer dan 1200 kg laag verrijkt uranium naar Turkije over te brengen, wijst de Verenigde Staten het plan van de hand als onvoldoende.  Boos  post het 'Braziliaanse ministerie van Buitenlandse Zaken' op haar website 'Een facsimile'  http://www.politicaexterna.com/archives/11023#axzz0pB5f3OCQ  een brief van 20 april 2010 van Obama  aan de president van  Brazilië Lula da Silva, waarin Obama duidelijk maakt dat de 1200 kilo te wisselen in de eerste plaats  in de eerste plaats zijn idee was.

In de brief van 20 april bedankt Obama zijn Braziliaanse tegenhanger voor de privé ontmoeting met hemzelf en Erdogan op het 'Washington Nuclear Security Summit'  eerder die maand. "Er is een potentieel belangrijk compromis dat reeds is aangeboden,"  schreef Obama. In november, bracht de IAEA (Internationaal Agentschap voor Atoomenergie)ons aanbod over aan Iran om 1.200 kg LEU (laag verrijkt uranium) te verschepen naar een derde land —Turkije in het bijzonder— bij het begin van het proces 'in depot' gehouden zal worden, als garantie tijdens het brandstofproductieproces dat Iran zijn uranium terug zou krijgen als wij de brandstof niet zouden leveren die de VS beloofd had te voorzien, als Iran zijn eigen verrijkingsprogramma opgaf. Wat exact is wat Iran Brazilie en Turkije gezamenlijk voorstelde, net een maand later en het Witte huis toen af liet ketsen.

Verstrikt in diplomatieke Shenanigans ontworpen om de vijanden van de VS te benaderen is het duidelijk dat Obama de Alliantie van de VS met Israel ziet als een ergernis. Maar Rusland begrijpt de strategische waarde van Israel ten opzichte van de VS heel goed. Terwijl Rusland is gaan deelnemen aan de diplomatieke stapeling tegen Israel is het ook Israel aan het benaderen als een wapenklant, zowel als een wapenleverancier. Russische bronnen claimen dat Israel al verschillende SU-32 lange-afstands bommenwerpers, toplijn oorlogsvliegtuigen (net nieuw voor de Russische eigen luchtmacht) heeft besteld. Bronnen zeggen dat Rusland ook heeft aangeboden aan Israel zijn nieuwste versie van grond-naar-lucht-afweersystemen die beter zijn dan de Patriot-afweersystemen, geleverd door de VS. Rusland wil het volledige pakket van militaire luchtvaartelektronica van Israel.

Israel heeft niets gezegd over de geruchten van wapenaankopen uit Rusland, maar het heeft goede reden om z'n bronnen van wapens te spreiden. De regering van Obama heeft in stilte gedreigd dat het z'n F-16-onderdelen-leverantie zou stoppen als Israel een defensieve aanval tegen Iraans nucleaire faciliteiten zou uitvoeren. Het is twijfelachtig dat Rusland links om of rechts om het erg vindt of Israel overleefd. Moskous' doel is het verzwakken van de VS. Rusland kon zich niet voorstellen dat de president van de VS zo'n hulp zou zijn bij dit project.

Na  Israel onder de bus te hebben gegooid (in spreekwoordelijke zin) om de Palestijnse Autoriteit te versterken, heeft Obama de Palestijnse Autoriteit onder de bus gegooid om Erdogan te kijk te zetten die nu rijdt op de golf van de populariteit in de Moslimwereld. Met dank aan zijn sponsering van de Hamas en de Jihadistische bondgenoten en zelfs heeft gedreigd om de Turkse militairen te gebruiken om de Israelische blokkade te breken. Niemand in de Amerikaanse algemene opinie kan dit soort omhelzen van extremisten ondersteunen, zelfs de meest fervente advocaten van het dialoog met de Hamas, kunnen het niet verdedigen Gaza in een Iraanse havenstad te veranderen. De president van Amerika heeft de Joodse kiezers kwaad gemaakt en heeft niets om daar tegenover te stellen. Erdogan is de 'weglopende bezem van de tovenaars leerling'. Hij kan niet worden gestopt, want hij heeft zijn politieke toekomst zowel als de positie van het land in de wereld op de extremistische kaart gezet. Obama zoekt nu tevergeefs naar de magische formule die de turkse bezem weer terugzet in de kast en het water blijft rijzen.....